play the game.

life is like a game of cards.
playing one card after the other, maybe passing - sometimes folding.
you may win, or lose.
it’s not life you win or lose;
rather, it’s experiences -
days, people, even places.
in order to win or lose, you don’t just have to play the cards in a certain (right) way.
you also have to bet.
bet for your days, people, even places.
each experience is a different game, a game with ever so many and fascinating rounds.
this game, I’ve lost it.
or is it just a round?
I know two things for certain:
one,
I am not going to fold;
and two,
I am getting better at playing.

http://www.youtube.com/watch?v=5zijN2r3ZKI

walking.

 He was sitting near the corner when I first saw him. I walked into the room, full of little round tables and chairs, filling up the space under the stage. The room was big, mostly empty; my stare fell on him. His hands were dirty with paint, his face too; his eyes had a distant look, concentrating their gaze into the infinity. He was trying to finish his play. A few tables away, my friend looked at me, and nodded for me to sit at her table. Fascinated as I was, he was all she talked about.
 He took me for a walk. I admired his appearance as we were walking. He was dressed in a white sleeveless t-shirt and a large shirt above with light blue-green and yellow-white squares; a pair of baggy trousers down to his knee; a pair of worn out All Stars. His hair, golden as ever, tied into a tiny bun. We kept on walking hand in hand towards somewhere, I supposed. I asked him if he knew were; his answer negative. We started walking back to the little theatre. His stare was sweet, almost felt warm as he gazed upon me; then again, maybe it was the heart-warming smile that accompanied it. Lost in his own world he was, or at least that is what he seemed like to me, but in any way, that was a feeling and a state of mind that he transferred to me, which I more than gladly took in.
 We walked into the room, our hands parting slowly before our entrance; it was something equal to a secret, not brought about from shame, but rather the mysterious joy of having something solely to ourselves. She looked at me when I reached her, maybe just a shade of jealousy in her eyes, seeing me walking in with him in such a manner (for the position of body easily changes and swifts, but when something is carved in the eyes, then it is impossible to be ignored). Her face, equally dirty with paint, came close near mine and she whispered: "I think he likes me". I smiled at her politely and did not let a sound out of my mouth, not the slightest that would imply how unfathomably wrong she was. there was not much point in that, anyway; it was merely just her feeling of such a superiority being slowly shattered that obliged her to make that remark.
 And so, I said nothing. My mouth remained closed and I silent, but my mind never could be; for it was filled with sweet and warm memories from our walk, and heart-warming feelings as I saw his smile across the room, directed at me.

random thoughts, pt. I.

Empiricism - a criticism on Descartes.

Our senses might sometime deceive us (when something seems like it is one thing, while in reality it is something else), but it is the senses who will confirm that we were wrong, after we realise it (e.g. we realise that the pencil that is is the water is not broken after all, and we confirm it by looking at it or touching it). Also, let us not forget that science itself is based on observations that are made with the aid of our senses (from hearing to touching).

you.

ο άνθρωπός μου

ε ψιτ, εσύ! ακούει ρε;
σ' αγαπάω.

χωρίς συμβιβασμούς (έτσι νομίζω, τουλάχιστον)
χωρίς απαιτήσεις (έτσι ελπίζω, τουλάχιστον)
χωρίς ψέμματα. πάνω απ' όλα.

είναι περίεργο, αλήθεια,
το πώς οι φίλες μου οι λέξεις,
που σχεδόν πάντα με βοηθάνε,
αυτή τη φορά δεν μπορούν.

είναι, σα να γράφω για να γράψω (πραγματικά, πολλές φορές έτσι αρχίζω),
αλλά δεν μπορώ να εκφράσω σημαντικές έννοιες.
ΑΓΑΠΗ.
ίσως αν το γράψω με κεφαλαία να μπορέσω να το αποδώσω καλύτερα.
Σ' ΑΓΑΠΑΩ.
σ' αγαπάω ΓΑΜΩΤΟ.

κι εσύ μ' αγαπάς όμως, έτσι δεν είναι;

είναι τόσο αστείο, αλήθεια!
είπες τη φοβερή κουβέντα στην πρώτη βδομάδα σχέσης.
αντίδρασεις/αμφιβολίες: έλα ρε μαλάκα, τόσο νωρίς; χμμ...

ΝΑΙ! τόσο νωρίς! και είναι υπέροχο.
γιατί η βδομάδα έγινε μήνας, και αυτός ο μήνας φώναξε και τέσσερις φίλους του να γιορτάσουμε όλοι μαζί μια αγάπη, έναν έρωτα, που ζει/καίει ακόμα.
cheesy, I know...

Σ' αγαπώ, δεν μπορώ τίποτ' άλλο να πω
πιο βαθύ, πιο απλό, πιο μεγάλο

σιχαίνομαι αυτό το ποίημα, στ' αλήθεια. αλλά ταιριάζει.
ειρωνεία; ναι, νομίζω πως είναι.

και μετά από αμέτρητες σειρές, ακόμα δεν έχω καταφέρει να πω αυτό που θέλω.
ίσως γιατί δεν υπάρχει ακόμα κάποιο όψιον στο μπλογκ που να μπορεί να αποτυπώσει την ένταση ενός βλέμματος, ένα δάκρυ χαράς ή συγκίνησης, ένα μικροσκοπικό χαμόγελο κρεμασμένο στην αριστερή άκρη του στόματος.
ένα βλέμμα κατά τη διάρκεια του έρωτα, τόσο έντονο που μπορεί σχεδόν να ειπωθεί, που μπορεί σχεδόν να μεταφέρει ένα τσουβάλι, ένα μπαούλο, έναν κόσμο γεμάτο μέχρι πάνω, ξέχειλο από συναισθήματα.

φίλες μου λέξεις, δεν μπορείτε να με βοηθήσετε αυτή τη φορά.
ο Λόγος, ο κυρίαρχος αυτός άρχοντας (παρ' ότι σιχαίνομαι τη λέξη κυρίαρχος), δεν έχει τέτοια δύναμη.
γι' αυτό, αν κάποιος διαβάζει αυτές τις αδύναμες λέξεις, μόλις φτάσεις στο τέλος σταμάτα.
βγες έξω, και κοίτα. ΔΕΣ.
ένα βλέμμα καταστρέφει, ανασταίνει.
ψάξε τον άνθρωπό σου, υπάρχει (και δεν το πηγαίνω στο "έτερον ήμισυ", "soulmate", ή δεν ξέρω τι).
ίσως υπάρχουν πολλοί.
εσύ (για αρχή) βρες έναν.
κοίταξε τον.

και ευχήσου να σου ανταποδώσει το βλέμμα.

 (March 2011)

us.

άνθρωποι,
περίπλοκοι.
(πολύπλοκοι)

ποτέ δε θα καταλάβω τί θέλουν
από μένα, γενικά...

στην πραγματικότητα, είμαστε περίπλοκοι;
ή γινόμαστε στην πορεία;
κι αν γινόμαστε, είναι επειδή δεν έχουμε άλλη επιλογή;
κι αν γίνουμε, μπορούμε να αλλάξουμε;

κι αν είμαστε, είμαστε για μας; για άλλους; για ένα "εσύ";
κι αν είμαστε για μας, μπορούμε να γίνουμε για άλλους;

γράφω περίπλοκα, το ξέρω,
προσπαθώντας έτσι να ανακαλύψω την ψυχή,
ή, καλύτερα, να ερμηνεύσω.
να εξηγήσω τα ανεξήγητα.
είναι πράγματι ανεξήγητα;
ή απλώς κανένας δεν έχει ενδιαφερθεί να τα εξηγήσει,
χαμένος μέσα σ' αυτό το complexity που, ίσως και να θεωρεί πως πρέπει, να τον περιβάλλει;

something to think about.
I know I will.

(February 2011)

ranting.

όχι ρε φίλε, δεν περιμένω ο γκόμενός μου να είναι παρθένος πριν πάει με μένα.
δεν περιμένω να μην έχει αγαπήσει ή ερωτευτεί άλλη κοπέλα.
δε θέλω να έχει αλήτικο παρελθόν και να μπει στον ίσιο δρόμο (να τον αλλάξω) μόλις με γνωρίσει.
δε με απασχολεί το γεγονός ότι άλλες έχουν ξαπλώσει στο κρεβάτι του.
ούτε σπάζομαι επειδή έχει φερθεί με τον ίδιο τρόπο σε άλλες.
(μ' άλλα λόγια: δε θα σκεφτώ το ότι έχει αγαπήσει και "άλλες". απλά θα νιώθω τυχερή ευτυχισμένη που αγάπησε κι εμένα.)

δε με τσατίζει που έχει τους φίλους του να βγαίνει.
ούτε απαιτώ να ζει και να αναπνέει για την πάρτη μου.
δε θέλω να μου κάνει δώρα κάθε μέρα, ούτε να με κερνάει κάθε φορά που "με βγάζει".
δε θέλω να μου κάνει όλα τα χατήρια.
ούτε να γίνεται μαλάκας για να μη μαλώνουμε.
δεν προβληματίζομαι όταν υπάρχει γυναίκα στην παρέα του.
δε θα τον βρίσω επειδή τόλμησε να απαντήσει στο τηλέφωνο όσο ήταν "μαζί ΜΟΥ".
δε θα είμαι χαρούμενη αν ακυρώσει ταξίδι στους γονείς του για να μείνει μαζί μου.
(άμα ήθελα κάποιον που να ζει και να εξαρτάται από μένα, θα έπαιρνα σκύλο -και μη σου πω ότι κι αυτός θα μπορούσε να βρει άλλο αφεντικό.)
και σίγουρα δε θα του κρατήσω μούτρα επειδή ΑΠΑΙΤΩ να γνωρίζει τι πρόβλημα έχω, όταν το έχω, καθώς και τι να κάνει για να με βοηθήσει, χωρίς να του πω τίποτα -φυσικά!

εντάξει, γνωρίζω ότι οι γυναίκες ζητάνε όσο να 'ναι μια κάποια αποκλειστικότητα (όσο αισχρά στερεοτυπικό κλισέ κι αν αποτελεί αυτή η δήλωση).
αλλά δε θα γίνω και σκύλα.
και όσο για τις λεγόμενες "bitches" (τις γυναίκες που δεν τις κάνει κανένας άνδρας ότι θέλει, αλλά οι ίδιες παίζουν με τους άνδρες, καθότι μοιραίες) newsflash: guys don't really dig that.
απ' το να γίνω έτσι; καλύτερα μόνη μου.

σόρρυ, ξέρω γω.

(January 2011)

πλαστελίνη.

Γεννήθηκα (πιο σωστά, βρέθηκα να είμαι) μέσα σε μία μάζα. Μια μαλακή μάζα ύλης.
Πολλές φορές ένιωθα να με πιέζουν μέσα σ' αυτήν. Να με τραβάνε, να με ζουλάνε, να με πατικώνουν.

Είχα παραμείνει μέσα σ' αυτή τη μάζα ανέκαθεν, πριν αρχίσει ο χρόνος. Μέχρι που βγήκα έξω. (Με έβγαλαν;)

Βγήκα να δω "τον κόσμο", "απ' έξω". Να δω άλλα πράγματα, καινούργια.
Δεν είδα τίποτα.
Τίποτα νέο, τουλάχιστον. Τίποτα διαφορετικό.

Αυτό που είδα, ήταν άλλοι. Άλλοι πολλοί, σαν κι εμένα. Ίδιο σουλούπι, χρώμα, ίδια όψη και υφή. Και ίδια ύλη, καθώς φαίνεται. Πολλοί, μυριάδες.
Μα δεν ήταν ίδιο μόνο αυτό που έβλεπα.
Ήταν κι αυτό που ένιωθα.

Ένιωθα να με τραβάνε, δεξά κι αριστερά.
Να με τεντώνουν να φτάσω ψηλά, πολύ ψηλά, κι μετά να με κουβαριάζουν, ώσπου να γίνω μια μικρή μπαλίτσα. Έπειτα να με πατικώνουν, μέχρι να γίνω ένα με το πάτωμα (ή, τελοσπάντων, ό,τι ήταν αυτό το στερεό πράγμα από κάτω μου).
Να με πιέζουν.
(Φοβερό το πώς σε ανυψώνουν και σε εκμηδενίζουν στο ίδιο λεπτό.)

Πέρασα έτσι κάποιες μέρες, ώρες, λεπτά (δεν ξέρω, δεν ένιωθα χρόνο - δεν έχω μάθει χρόνο).
Όσο "περνούσε ο καιρός", άρχισα να παρατηρώ αλλαγές γύρω μου, αλλαγές πάνω στους άλλους.
Σιγά-σιγά, χωρίς εγώ να το καταλάβω, είχαν κλείσει σε έναν κύκλο γύρω μου. Ένας ασφυκτικός κλοιός που έκλεινε, έκλεινε γύρω απο μένα, χωρίς να μου αφήνει διέξοδο. Το φως έσβηνε, ο αέρας λιγόστευε, βάραινε, σώματα, σώματα πολλά, βαριά, σκληρά, σκούρα κι αδιαπέραστα να με πλησιάζουν, όλο και πιο πολύ, όλο και πιο πολύ, να μου πιέζουν το κεφάλι και να μου κλείνουν το στόμα, να με περικυκλώνουν ολοένα, ώσπου να γίνω ένα μ' αυτούς.

Έτσι κι έγινε.

Κλείστηκα πάλι μέσα στη μάζα απ' όπου βγήκα.

Και δεν ξαναβγήκα ποτέ.

(October 2010)